معارف دینی
قالب وبلاگ

 در دعای پانزدهم صحیفه سجادیه امام سجاد ع در مواجه با بیماری و گرفتاری یک آموزه دینی قوی را مطرح می فرمایند می فرمایند خدایا تو را شکر می‌کنم به خاطر بیماری که به من دادی.

شکر بر نعمت سلامتی واضح است، اما شکر گذاری در بیماری به چه معنا است؟

 

امام عَلَیهِ الصَّلَاةُ وَ السَّلَام در این دعا نکاتی را بیان می کنند و نگاه متفاوت اهل بیت را به بیماری و هر ان چه که ما آن را گرفتاری می نامیم را توضیح می دهند. نگاه متفاوت امام به بیماری و گرفتاری به زندگی مادی ما جهت خدائی می دهد. شرح دعا توضیح می دهد که در بیماری هم نعمت‌هایی وجود دارد؛ ولی نعمت‌هایی که در بیماری است، مستُور و مخفی هستند.

  متن سخنرانی حجت الاسلام اعوانی را در ادامه مطلب بخوانید

شرح بخش هایی از دعا را از فایل صوتی سخنرانی حجت الاسلام اعوانی از اینجا دانلود کنید



بسم الله الرحمن الرحیم

امام سجاد ع در شرائط خفقان خلفای فاسد نظیر عبدالملک مروان و دژخیمانی نظیر حجاج ثقفی و در دوره ای که حتی بیست نفر محب نداشتند سکان امامت را در دست گرفتند و حدود سی و پنجسال امامت کردند . در این شرائط  و اوضاع تمام حرف هایشان را در قالب دعا زدند.

چرا امام سجاد ع برای هدایت امت ، در قالب دعا مطالب را بیان کردند؟

کسی که دعا می کند دو حقیقت را شعار می دهد:

1- می گوید من ندارم چون اگر داشتم از خدا نمی خواستم

2-  خدایا تو داری؛

حقیقت دعا یعنی ابراز این واقعیت که من فقیرم و تو غنی هستی؛ تمام حقیقت بندگی همین دو کلمه است و کسی که اهل دعا باشد یعنی اهل این دو شعار شده است و به تدریج فقر خود و غنای خدا برایش به شعور تبدیل می شود.

اگر شعور بندگی محقق شد دیگر در مقابل خداوند متعال قد علم نمی کند و عصیان نمی کند. اینکه پیامبر ص می فرماید: الدعاء مخ العباده ؛ دعا مغز عبادت است (میزان الحکمه ،ج 2, ص 5519) رازش در همین است . بنده ای که در مسیر عبودیت و بندگی خالصانه قرار می گیرد جزء اولیاء‌خدا می شود. امام ع در صحیفه دریچه و پنجره ای را به سوی زندگی باز کردند و از پس این پنجره برداشت متفاوتی را از زندگی به ما نشان دادند؛ هدف باید این باشد که نگاه ما با نگاه ولی خدا به تمام امور یک جور باشد.

اگر شما با صحیفه سجادیه انس بگیرید یکی از دعاهای امام در همین صحیفه که بخشی از دعای بیست و یکم صحیفه است در مورد شما مستجاب می شود؛  وَ هَبْ لِی الْأُنْسَ بِک وَ بِأَوْلِیائِک وَ أَهْلِ طَاعَتِک ؛ در این دعا می گوئیم انس به خودت را به من ببخش، انس با دوستان و اولیائت را به من ببخش، و انس با اهل طاعتت را به من ارزانی دار.

خوب واقعیت این است که ما در قالب دعا داریم با خدا صحبت می کنیم پس اگر با صحیفه انس داشته باشیم با خدا انس پیدا کرده ایم؛ از طرفی صحیفه سجادیه زبان صحبت امام سجاد با خداوند است، پس اگر با صحیفه سجادیه انس پیدا کنیم با برگزیده اولیاء خدا که امام سجاد است نیز انس پیدا کرده ایم. انس با صحیفه انس با امام سجاد ع است که اهل طاعت است؛ بنابراین با اهل طاعت نیز انس پیدا می کنیم.

یکی از دعاهای مختصر صحیفه که مبتلا به همه است دعای پانزدهم است. توجه داشته باید در ابتدای خواندن هر یک از دعاها به عنوان دعا خوب توجه کنید اگر عنوان دعا جا بیفتد فضای دعا تلطیف می شود و بهتر فهمیده می شود. دعای پانزدهم در مورد بیماری و گرفتاری در زندگی است؛ زمانی که حضرت مریض می شدند و یا دچار گرفتاری در زندگی می شدند این طور با خدا صحبت می کردند؛

سوال ؛ چرا وقتی امام بیمار می شوند با خدا صحبت می کنند؟

امام در کسوت پدری شفیق به ما یاد می دهند وقتی مریض شدید اول با خدا حرف بزنید و این گونه بگوئید:

(1)     اللَّهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ عَلَى مَا لَمْ أَزَلْ أَتَصَرَّفُ فِیهِ مِنْ سَلامَةِ بَدَنِى، وَ لَکَ الْحَمْدُ عَلَى مَا أَحْدَثْتَ بِى مِنْ عِلَّةٍ فِى جَسَدِى

خداوندا! سپاس و شکر فقط برای تو برای آن تندرستى ای که همیشه از آن برخوردار بودم، و تو را بر این بیمارى که تو در تن من پدید آوردی شکر می کنم.

 امام هم در وقت سلامتی و هم به هنگام بیماری خدا را شکر می کنند، چون سلامتی و بیماری را از جانب خدا می داند؛ در آیه 154 سوره آل عمران خداوند می فرماید قُلْ إِنَّ الْأَمْرَ کُلَّهُ لِلَّهِ تمام امور به دست خداست؛  از نگاه امام ع چیزی را که خدا برای بنده اش بخواهد بد نیست. خدا خیر محض است هر چیزی که به بنده مرحمت می کند قطعاً برای او خیر است.

در آیه 128 همین سوره نیز خداوند مجددا تاکید می کند لَیْسَ لَکَ مِنَ الْأَمْرِ شَیْ‏ءٌ  یعنی کوچکترین چیز به دست تو پیامبر هم نیست تمام به دست من است. در ماجرای ذبح حضرت اسماعیل ، با اینکه ابراهیم اقدام به بریدن گلوی حضرت اسماعیل کرد به فرمان خدا چاقو نبرید؛ اما همین چاقو در ظهر عاشورا گلوی امام حسین ع را برید؛ در حالی که سیدالشهدا ع نه با اسماعیل و نه با ابراهیم قابل مقایسه نیست. مگر وقتی به فرمان نمرود حضرت ابراهیم را با منجنیق در آتش انداختند آتش به اذن خدا سرد نشد؟

خداوند قوه و حول انجام امور را می دهد؛ خداوند اگر به شمر ملعون توان نمی داد انجام آن کار و گناه بزرگ میسر نمی شد. اینکه می گوئیم کار به دست خداست توجیه گناه گنهکاران نیست؛ به این معنی نیست که اختیار برای انسان وجود ندارد. همه چیز در طول اراده خدا انجام می شود و اختیار از انسان نیز سلب نمی شود؛ اگر غیر از این بود ارسال رسل بی معنا می شد؛ خداوند رسولان را فرستاد تا به ما بگویند چه کاری بکنیم و چه کاری نکنیم؛ اگر اختیار نبود نیازی به پیامبران نبود. کسی نرود خودش را از پشت بام بیندازد و بگوید خدا را شکر من مشمول دعای پانزدهم صحیفه سجادیه شدم. صحبت ما این است در مسیر عادی زندگی اگر مریض شدی و یا دچار گرفتاری شدی باید بگوئی کار به دست خداست. تو کار خودت را بکن خدا هم کار خودش را انجام می دهد.

در ادامه دعا امامع می فرمایند:


(2) فَمَا أَدْرِى، یَا إِلَهِى، أَیُّ الْحَالَیْنِ أَحَقُّ بِالشُّکْرِ لَکَ، وَ أَیُّ الْوَقْتَیْنِ أَوْلَى بِالْحَمْدِ لَکَ

و نمى دانم کدام یک از این دو حال به شکرگزارى سزاوارتر است و کدام یک از این دو هنگام به سپاس اولى تر؟

امام ع چون هم تندرستی و هم بیماری را در اوج و کمال و از جانب خدا می دانند بنابراین بر سر دو راهی می مانند و در ادامه علت را توضیح می دهند؛ اگر خوب توجه کنید آن گاه شما هم حق را به امام ع می دهید. امام ع در ادامه در مورد تندرستی می فرمایند:


(3) أَ وَقْتُ الصِّحَّةِ الَّتِى هَنَأْتَنِى فِیهَا طَیِّبَاتِ رِزْقِکَ، وَ نَشَّطْتَنِى بِهَا لابْتِغَاءِ مَرْضَاتِکَ وَ فَضْلِکَ، وَ قَوَّیْتَنِى مَعَهَا عَلَى مَا وَفَّقْتَنِى لَهُ مِنْ طَاعَتِکَ؟

 آیا در وقت سلامتی که روزی هاى پاکیزه خود را بر من گوارا ساخته بودى و مرا در طلب رضایت و فضل خود چالاکی و نشاط دادی و مرا قوت و توفیق بخشیدی تا بتوانم اداى طاعات نمایم.

امام با زبان بی زبانی به ما می آموزاند دنبال رزق طیب باشیم؛ واگر توفیق پیدا کردیم، پیگیر ادامه آن باشید؛ و ثالثا آن را در جهت ادای طاعات صرف نمائیم.

 أَمْ وَقْتُ الْعِلَّةِ الَّتِى مَحَّصْتَنِى بِهَا، وَ النِّعَمِ الَّتِى أَتْحَفْتَنِى بِهَا، تَخْفِیفا لِمَا ثَقُلَ بِهِ عَلَیَّ ظَهْرِى مِنَ الْخَطِیئَاتِ، وَ تَطْهِیرا لِمَا انْغَمَسْتُ فِیهِ مِنَ السَّیِّئَاتِ، وَ تَنْبِیها لِتَنَاوُلِ التَّوْبَةِ، وَ تَذْکِیرا لِمَحْوِ الْحَوْبَةِ بِقَدِیمِ النِّعْمَةِ؟

یا هنگام بیمارى که مرا از آلودگى ها پاک کردى و تحفه ها فرستادى که بار پشت مرا از گناهان سبک گردانى و از چرک معصیت که بدان آلوده ام پاک سازى و متوجه کردى مرا که قدر نعمت پیشین را بدانم و به یاد من آوردى که به توبه زنگ گناه را از خویشتن بزدایم

[ پنجشنبه ٢۸ امرداد ۱۳٩٥ ] [ ٧:٢٩ ‎ب.ظ ] [ محمودی نژاد- میرمحمدی - خجسته صفا ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

این وبلاگ کوششی است از جمعی دوست دار اهل بیت که می خواهند در تب و تاب زندگی مادی مخاطب شکوه پیامبر در آیه «یا رَبِّ إِنَّ قَوْمِی اتَّخَذُوا هذَا الْقُرْآنَ مَهْجُوراً » نباشند. جمع صمیمی ما ماهانه در قالب هیئت امام زمان به پای سخن اهل معنا می نشیند تا معارف دینی را به جان بشنود در آیات تدبر کند و به آموزه های دینی عمل نماید.
موضوعات وب
آرشيو مطالب
امکانات وب