معارف دینی
قالب وبلاگ

رستگاری انسان در گرو دلدادگی انسان به نصایح دانایان و هادیان حقیقی است که با خوشروئی و بدون طلب مزد، خود را وقف نجات انسان ها کرده اند. قناعت به روزی حلال و پرهیز از حرص و طمع از نصایحی است که اولیاء حق ما را به آن سفارش کرده اند.

انسان هائی که فریب نفس خود را می خورند و از شیطان و طاغوت پیروی می کنند به سزای اعمال خود می رسند و مومنینی که پیام حق را به جان می شنوند و فریب دنیا و زیبائی های ظاهری آن را نمی خورند از مواهب وعده داده شده بهره مند می شوند.

مولانا در داستان خورندگان بچه فیل در قالب تمثیل حکایت شیرینی از عاقبت اعمال زشت و کیفردهی حق تعالی از بندگان عاصی بیان می کند. فیل در این داستان تمثیلی ....

 


فیل در این داستان تمثیلی تمثیلی از حق تعالی و مرد حکیم تمثیلی از اولیاء حقیقی است که مردم را از خطر نفس جادوگر آگاه می کند. کشتن بجه فیل تمثیلی از کارهای زشت است و خورندگان بجه فیل تمثیلی از معاندان و مخالفان انبیا و اولیائ هدایت گر است.

آن شنیدی تو که در هندوستان                   دید دانایی گروهی دوستان

گرسنه مانده شده بی‌برگ و عور                 می‌رسیدند از سفر از راه دور

مهر داناییش جوشید و بگفت              خوش سلامیشان و چون گلبن شکفت

گفت دانم کز تجوع وز خلا                           جمع آمد رنجتان زین کربلا

لیک الله الله ای قوم جلیل                          تا نباشد خوردتان فرزند پیل

پیل هست این سو که اکنون می‌روید           پیل‌زاده مشکنید و بشنوید

پیل‌بچگانند اندر راهتان                        صید ایشان هست بس دلخواهتان

بس ضعیف‌اند و لطیف و بس سمین            لیک مادر هست طالب در کمین

از پی فرزند صد فرسنگ راه                        او بگردد در حنین و آه آه

آتش و دود آید از خرطوم او                          الحذر زان کودک مرحوم او

اولیا اطفال حق‌اند ای پسر                         غایبی و حاضری بس با خبر

غایبی مندیش از نقصانشان                       کو کشد کین از برای جانشان

گفت اطفال من‌اند این اولیا                         در غریبی فرد از کار و کیا

از برای امتحان خوار و یتیم                         لیک اندر سر منم یار و ندیم

پشت‌دار جمله عصمتهای من                     گوییا هستند خود اجزای من

هان و هان این دلق‌پوشان من‌اند          صد هزار اندر هزار و یک تن‌اند

...

این سخن پایان ندارد باز ران                       سوی اهل پیل و بر آغاز ران

 

بازگشتن به حکایت پیل

 

گفت ناصح بشنوید این پند من                    تا دل و جانتان نگردد ممتحن

با گیاه و برگها قانع شوید                           در شکار پیل‌بچگان کم روید

من برون کردم ز گردن وام نصح                جز سعادت کی بود انجام نصح

من به تبلیغ رسالت آمدم                           تا رهانم مر شما را از ندم

هین مبادا که طمع رهتان زند                     طمع برگ از بیخهاتان بر کند

این بگفت و خیربادی کرد و رفت          گشت قحط و جوعشان در راه زفت

ناگهان دیدند سوی جاده‌ای                    پور پیلی فربهی نو زاده‌ای

اندر افتادند چون گرگان مست                   پاک خوردندش فرو شستند دست

آن یکی همره نخورد و پند داد                      که حدیث آن فقیرش بود یاد

از کبابش مانع آمد آن سخن                       بخت نو بخشد ترا عقل کهن

پس بیفتادند و خفتند آن همه                     وان گرسنه چون شبان اندر رمه

دید پیلی سهمناکی می‌رسید                    اولا آمد سوی حارس دوید

بوی می‌کرد آن دهانش را سه بار                هیچ بویی زو نیامد ناگوار

چند باری گرد او گشت و برفت                    مر ورا نازرد آن شه‌پیل زفت

مر لب هر خفته‌ای را بوی کرد                   بوی می‌آمد ورا زان خفته مرد

از کباب پیل‌زاده خورده بود                        بر درانید و بکشتش پیل زود

در زمان او یک بیک را زان گروه               می‌درانید و نبودش زان شکوه

بر هوا انداخت هر یک را گزاف              تا همی‌زد بر زمین می‌شد شکاف

پیل‌بچه می‌خوری ای پاره‌خوار                 هم بر آرد خصم پیل از تو دمار

بوی رسوا کرد مکر اندیش را                       پیل داند بوی طفل خویش را

تو همی‌خسپی و بوی آن حرام                   می‌زند بر آسمان سبزفام

بوی کبر و بوی حرص و بوی آز                 در سخن گفتن بیاید چون پیاز

گر خوری سوگند من کی خورده‌ام                از پیاز و سیر تقوی کرده‌ام

آن دم سوگند غمازی کند                           بر دماغ همنشینان بر زند

پس دعاها رد شود از بوی آن                      آن دل کژ می‌نماید در زبان

اخسئوا آید جواب آن دعا                            چوب رد باشد جزای هر دغا

گر حدیثت کژ بود معنیت راست                   آن کژی لفظ مقبول خداست

 

 

[ پنجشنبه ۳ امرداد ۱۳۸٧ ] [ ٥:٤۸ ‎ب.ظ ] [ محمودی نژاد- میرمحمدی - خجسته صفا ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

این وبلاگ کوششی است از جمعی دوست دار اهل بیت که می خواهند در تب و تاب زندگی مادی مخاطب شکوه پیامبر در آیه «یا رَبِّ إِنَّ قَوْمِی اتَّخَذُوا هذَا الْقُرْآنَ مَهْجُوراً » نباشند. جمع صمیمی ما ماهانه در قالب هیئت امام زمان به پای سخن اهل معنا می نشیند تا معارف دینی را به جان بشنود در آیات تدبر کند و به آموزه های دینی عمل نماید.
موضوعات وب
آرشيو مطالب
امکانات وب